Odniesienie do Awoda zara 1:1
לִפְנֵי אֵידֵיהֶן שֶׁל גּוֹיִם שְׁלשָׁה יָמִים אָסוּר לָשֵׂאת וְלָתֵת עִמָּהֶן, לְהַשְׁאִילָן וְלִשְׁאֹל מֵהֶן, לְהַלְוֹתָן וְלִלְוֹת מֵהֶן, לְפָרְעָן וְלִפָּרַע מֵהֶן. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, נִפְרָעִין מֵהֶן מִפְּנֵי שֶׁהוּא מֵצֵר לוֹ. אָמְרוּ לוֹ, אַף עַל פִּי שֶׁמֵּצֵר הוּא עַכְשָׁיו, שָׂמֵחַ הוּא לְאַחַר זְמָן:
Trzy dni przed „ideihen” [(epitet na „ich święta”)] bałwochwalców nie wolno handlować z nimi [(sprzedawać lub kupować), ponieważ idą i dziękują swoim bogom (za to) w dniu ich święto], pożyczać im [zwierzęta lub naczynia, rzeczy zwrócone w stanie nienaruszonym] lub pożyczać od nich; pożyczać im [pieniądze, które nie są zwracane w stanie nienaruszonym, pożyczki udzielane do wydania] lub pożyczać od nich (pieniądze); spłacić im (dług) [Kiedy im zapłacą, idą i dziękują swemu bogu w ich święta] lub aby wyegzekwować od nich zapłatę. R. Juda powiedział: Można żądać od nich zapłaty, gdyż są zmartwieni [z powodu utraconych pieniędzy i nie pójdą i nie podziękują (swojemu bogu)]. Powiedzieli mu: Nawet jeśli teraz są przygnębieni, będą później szczęśliwi [ nazajutrz, w dniu ich święta, pójdą i podziękują (ich bogu). Halacha nie jest zgodna z R. Yehudah. I tylko za pisemną pożyczkę zabrania się ich spłaty; ale w przypadku pożyczki werbalnej jest to dozwolone, uważane za ratowanie (jego pieniędzy z ich ręki)]